۱- حسین شریعتمداری بارها در مقالات خود مسعود بهنود را به ارتباط با عوامل بيگانه و به عنوان روزنامه نگاری وابسته معرفی كرده است. اختلاف مواضع و ديدگاه های اين دو روزنامه نگار مشهود و روشن است. اما اين روزها سرمقاله "آوازهای كوچه باغی" حسين شريعتمداری در كيهان سبب گرديده ، مسعود بهنود به عنوان روزنامه نگاری كه منافع ملی و تماميت ارضی كشور برايش ارزشمند تر از هر مقوله ديگری است با قلمی شيوا به تاييد موضع شريعتمداری در اين مقاله بپردازد. مقاله را در مقاله ای آشنا- بهنود بخوانيد.

مسعود بهنود در اوج تب انتخابات رياست جمهوری نهم ، در حاليكه بر اثر بی مهری ها ايران را ترك كرده بود ، پای بر مواضع معتدلانه اش ميفشرد و بر خلاف دو دوست قديمی اش - ميبدی و نوری زاده - كه بر طبل تحريم ميكوبيدند با دلايل روشن و اتخاذ موضعی مصلحانه ، معتدل و دموكراتيك خواستار حضور گسترده مردم پای صندوقهای رای برای ادامه روند اصلاحات شد. بهنود عاقبت تحريم را فقط تسلط جريان تمامت خواه بر قوه مجريه كشور ميدانست ، و ديديم كه حق با او بود.
۲-حسين شريعتمداری با سرمقاله "آوازهای كوچه باغی" ، به اعراب جنوب خليج فارس يادآوری كرد كه شير خفته ايران ، اگر جسارتهای آنان را ناديده ميگيرد نه از هراس كه از سرٍ گذشت و اغماض بزرگوارانه ای است كه قرنها مشی حاكمانش بوده. بعد از تصاحب مفاخر فرهنگی ايران ، حمله به خوزستان هميشه ايرانی به قصد بازگرداندن آن به وطن عربی!!! جعل نام خليج هميشه فارس ، ادعای گزاف مالكيت جزاير ايرانی ، توهين و هتك حرمتهای مكرر از ايرانيان مسافر در سرزمينهای عربی و... حلا نوبت به توهين استان جنوبی سابق ايران - بحرين-  به پرچم ملی ايران رسيده است.
۳- هر چه با عقايد و ادبيات حسين شريعتمداری مخالف باشيم ، دفاع  جانانه او از ايران عزيز را ارج مينهيم و حمايت ميكنيم. 
 دعا كنيم ،گفتگو ، اعتدال و مقدم داشتن منافع ملی بر منافع گروهی و جناحی و مبارزه دموكراتيك برای اصلاحات و بر قراری عدالت و اعتلای روزافزون كشور در داخل و ايستادگی و اتحاد در مقابل دشمنان خارجی از هر قماش و قوم و قبيله  راه  و روشمان باشد.